در ذهنش کنکاش می کرد که فاطمه (س) معمولاً قبل از اینکه چشمش به جمال پسرعمویم روشن شود از نزول و محتوی وحی مطلع می شود! چه رازی پشت این ماجراست!

زهرای اطهر(س) مشتاقانه منتظر نور چشمش، حسن (ع) بود تا در آغوشش بگیرد و از زبان شیرینش باز هم از کلام وحی بشنود. قاصدک ۷ ساله با بیانی شیوا صندوقچه ی آیات را که به سفارش مادر با دقت تمام آنها را از بیان زیبا و رسای پدربزرگ در مسجد حفظ کرده بود باز می کرد و مرواریدها را برای مادر تلاوت می نمود. و در همین حال وجود مادر در عشق به حق ذوب می شد.

آن روز نیز چراغ خانه زهرای اطهر(ع) نورانی تر از قبل شد؛ توشه زندگی آنها باز هم با انوار کلام نور مغذی شد. صدیقه کبری(س) همسر و فرزندانش را در دریای بی کردان آیات غوطه ور می کرد و حلاوت سخنانش بر جانشان می نشست.

تدبیر مادر اینگونه بود...، فرزند را در کوچکی بزرگ می داشت، به او می آموخت که درست بیاموزد و به دیگران نیز به درستی آموزش دهد، به او اعتماد می کرد، با او مانتداری را تمرین می کرد، به او حس اقتدار را می آموخت، با حقایق عالم او را از کودکی آشنا می کرد، در کنار تفریح کودک به تعلیمشان نیز توجه ویژه داشت و ...

مادر یعنی با یک تیر چند نشانه را زدن...

خمینی کبیر(ره):

همه باید به او (حضرت زهرا(س) ) اقتدا کنید و کنیم. صحیفه نور، ج ۱۹، ص ۱۲۱

زنی که تمام خاصه انبیاء در اوست. / صحیفه نور، ج ۶، ص ۱۸۵

امام خامنه ای:

زن اگر به تربیت فرزند اهمیت داد، برای آنها آذوقه های فرهنگی فراهم کرد و در هر فرصتی به فرزندان خود مثل غذای جسمانی چشانید، نسها در آن جامعه بالنده و رشید خواهند دشد.

می خواهم دستان انفاق گر زهرای اطهر را ببوسم، و شوق یتیم نوازی را در دامن پر مهر او ببینم و بیماری حرص و دنیا پرستی را با شکوه انفاق و ایثار مداوا کنم. یکی از نشانه های ایمان و محبت به خدا، انفاق و ایثار جان و مال در راه اوست. هرکه خدا را دوست دارد و تنها به او عشق می ورزد، بهترین چیزهای زندگی اش را در راه انفاق می نماید و با این عمل، عطش شوق و اشتیاق به لقای محبوب را ثابت می کند.

حضرت زهراعلیه السلام که سرتا پاشوق و دلدادگی به خدای متعال است، عاشقانه همه چیزش را در راه خدا می دهد. عرب تازه مسلمانی در مسجد مدینه از مردم کمک خواست، رسول خدا صلی الله علیه و آله به اصحاب خود نگریست. سلمان فارسی برخاست تا نیاز آن بیچاره را برطرف سازد. هرجا رفت، با دست خالی برگشت، تا این که با خود گفت: فاطمه سرچشمه خیر و احسان است. در خانه را کوبید و داستان مرد عرب را شرح داد. حضرت زهرا (س) فرمودند: « ای سلمان. سوگند به خداوندی که حضرت محمد(ص) را به رسالت برگزید، سه روز است که غذا نخورده ایم، فرزندانم حسن و حسین از شدت گرسنگی بی قراری می کردند و خسته مانده به خواب فرورفته اند. اما من سعادتی را که در خانه ام را کوبید، رد نمی کنم.» آنگاه حضرت زهرا پیراهنی را به سلمان داد تا خودش با آن مقداری خرما و نان تهیه کند. سلمان فارسی می گوید: پس از خرید به طرف منزل فاطمه آمدم و گفتم: مقداری از این غذا را برای فرزندان گرسنه ات بردار. پاسخ داد: ای سلمان. این کار را فقط برای رضای خدای عزوجلّ انجام دادیم و هرگز چیزی از آن بر نخواهیم داشت.

شاید یک دلیلش این باشد که حقیقت احسان ، بدون چشمداشت به چیزهای مورد انفاق تحقق نمی یابد. دیگر آنکه نیاز انفاق کننده به انفاق، بیشتر از نیاز انفاق شونده است، چرا که انفاق کننده با انفاق، عطش نیاز خود به محبت الهی را تسکین می بخشد، در حالیکه که انفاق شونده فقط نیاز شخصی خود را تأمین می کند. با این بیان انفاق انواع گوناگونی دارد. انفاق جان، محبت ورزیدن به خداست، انفاق زبان ذکر است، انفاق مال، کمک کردن به در ماندگان و مساکین است، انفاق علم، تعلیم به دیگران است و انفاق زیبایی حجاب است. در خانه زهرا همه نوع انفاق وجود دارد، حتی تحمل گرسنگی را نوعی انفاق می داند.

مرد گرسنه ای در مسجد مدینه به پا خاست و گفت: ای مسلمانان از گرسنگی به تنگ آمده ام، مرا مهمان کنید. پیامبر گرامی اسلام فرمود: چه کسی این مرد را امشب مهمان می کند؟ حضرت علی (ع) گفت: من یا رسول الله. بعد وارد منزل شد و از حضرت زهرا پرسید: آیا غذایی در منزل داریم؟ مهمانی گرسنه آورده ام. حضرت پاسخ داد: در خانه برای ما غذایی نیست جز غدای دختر کوچکم. اما ایثار نماییم و گرسنگی را به جان می خریم و مهمان را برخود مقدم می داریم.

اگر فرهنگ انفاق زهرا سلام الله علیها در بین ما شیعیان فراگیر می شد آیا گرسنه ای در بین ما وجود داشت؟ آیا حآیا ناله بتیمی از فقر و بیچارگی شنیده می شد؟  اگر ما از زیاده خواهی ها و اسراف و تبذیر خودداری کنیم، شاهد هیچ فقری در جامعه نخواهیم بود. چگونه حضرت زهرا با تحمل گرسنگی انفاق را فراموش نمی کند ولی عده ای از ما حاضر نیستند با وجود زر و زور دنیا حتی وجوهات شرعی خود را بپردازیم! عده ای از ما  در برابر کمک به برادرانی که همه از یک امتیم فریاد گستاخی بر می آورند و سرمشق های خود را فراموش می کنند. سیره عملی خاندان زهرا سلام الله علیها به ما آموخته اول همسایه بعد خانه، حال چه شده که افق دیدمان این شده که تا خود را سیراب نبینیم و کوچکترین احساس گرسنگی نکنیم به یاد برادران خود نیستیم! مگر فاطمۀ مرضیه (س) سه چیز را بیشتر دوست نداشت، ما پیروان همان سه علاقه مادرمان هستیم، تلاوت قرآن، انفاق در راه خدا، و هر چند نگاه به چهره رسول خدا برایمان میسر نیست اما نگاه برچهره سیره رسول خدا و ام ابیها را که می توانیم بیندازیم.

از جمله کارهای استعمار، بوجود آوردن تعالیم و فرقه های من درآوردی نظیر بهائیت، وهابیت و ... بود. بهاییت می گفت: "از هنگام ظهور باب، دیگر بر هیچ مسلمانی جایز نیست که از دستورات دین اسلام پیروی نماید، با لذت کامل زندگی کنید و آزاد از همه چیز باشید."

"بابیان" جزو اولین کسانی بودند که با تربیت زنی که بعدا قرة العین لقب گرفت، تبلیغ و اشاعه بی حجابی در ایران را شروع کردند. قرة العین اولین کسی بود که در تاریخ معاصر ایران (دوره قاجار)، بی حجاب در جامعه مردان ظاهر شد.

قرة العین نه تنها بی حجاب در مجامع ظاهر می شد، بلکه بدون هیچ ترس و واهمه ای، عقاید سخیف بابیان در مورد مرام اشتراک جنسی را شرح و توصیف می کرد که طبق آن یک زن می تواند با چند مرد، زندگی زناشویی داشته باشد.^۱

۱ـ فلش کارت حریم ریحانه۲

نظام استکبار جهانی برای تحقق اهداف سیاسی و اقتصادی خود با ایجاد حکومت یکپارچه جهانی با بکارگیری از ابزارهایی مانند وسایل ارتباط جمعی و همچنین موسسات بین المللی و به تبع آن کنوانسونهای بین المللی در پی همسان سازی فرهنگی در جهان و زدودن کلیه فرهنگهای معارض با فرهنگ غرب است؛ برای نیل به این هدف به جلوه های فرهنگی ملتها اعم از آداب و رسوم، ارزشهای اخلاقی، مذهبی، هنجارهای اجتماعی ملتها هجوم می برند و در پی این امر هستند که فرهنگ ملتها را تحقیر و آنرا عقب مانده، غیر انسانی، غیر جذاب و تاریخ مصرف گذشته عنوان کنند و با این کار زمینه جایگزینی آنرا با فرهنگ غربی فراهم کنند.

اما کمک شایان برخی از ملتهای طعمه، به این امر را نمی توان نادیده گرفت! در حال حاضر تقریباً نزدیک به 90 درصد از محصولات فروشگاههای ما یا مستقیم از کشورهای غربی هستند و یا الگو گرفته از غرب. هر چند که فقدان تولید کنندگان بومی و داخلی به شدت به چشم می خورد اما موضوعی که جای تامل دارد اینست که  تنها تولیدکنندگان در این جنگ موثر نیستند. هر کسی در جنگ وظیفه ای دارد، یکی باید عباس بابایی باشد و دیگری حسین فهمیده، و یکی ابزار جنگی بسازد، آن یکی خوراک رزمندگان را بپزد. حال با توجه به اینکه ما نقشی در تولید و فروش این محصولات نداریم، حداقل اقدامی که از ما کارساز می باشد این امر است که خرید خود را از سبد این نوع محصولات به حداقل ممکن برسانیم و فرصت را به تولید کنندگان ورشکسته و کم درآمد و بی رغبت داخلی که در اثر ربودن بازار و خریداران توسط جهانخواران به این حال درآمده اند دهیم، هرچند که دارای محصولاتی نامرغوب تر و یا با هزینه ای بالاترند اما در عوض بومی ترند. ضمن اینکه ما می توانیم با این امر انگیزه های هم وطنان خود را به جوشش درآوریم و هر چه بیشتر در غنا بخشیدن به فرهنگ اسلامی ایرانی خود برای صدور فرهنگ اصیل خود به سایر کشورها تلاش کنیم کما اینکه همگی واقف به قابلیت چنین امری هستیم.